Strictly 18+ only

Guido Crepax

Guido Crepax, een eerbetoon


15/07/1933 - 31/07/2003, Milaan, Italië


Guido Crepax genoot een opleiding tot architect, waarna hij zich ging toeleggen op reclame, o.a. voor Dunlop en Shell. Hij behaalde een gouden palm voor reclame in 1957 voor een Shell campagne. Hij ontwierp affiches, boekcovers, tijdschriftcovers, maakte boekillustraties, en werd bekend als ontwerper van hoezen voor elpees, voornamelijk in het Jazzgenre en klassieke muziek: Gerry Mulligan, Fats Waller, Charlie Parker, Louis Armstrong, diverse Italiaanse Jazz artiesten, maar ook voor populaire muziek.

Hij maakte zijn eerste stripverhaal in 1959 voor het tijdschrift Tempo Medico, waarvoor hij ook een aantal covers tekende.


Erotica in strips

Reeds in de jaren dertig van vorige eeuw duiken de eerste erotisch/pornografisch getinte beeldverhalen op. Maar deze produktie blijft grotendeels verborgen, en is bestemd voor verkoop onder de toonbanken. Het was wachten op de jaren zestig voordat dergelijk soort stripverhalen het echte daglicht zagen. Guido Crepax werd in die jaren zestig één van de pioniers voor wie erotiek en esthetica met elkaar moeten samengaan. Dank zij hem kwam er aandacht voor zowel artistieke, grafische als literaire aspecten van het genre, dat tot dan toe op niet veel waardering kon rekenen. Bij hem is erotiek steeds subtiel, elegant, nooit vulgair.

Deze Italiaanse tekenaar en scenarist neemt een originele plaats in in het universum van het stripverhaal, omdat hij zich heeft toegelegd op het uitvinden van een nieuwe vorm van erotisch beeldverhaal, zeer cinematografisch qua stijl, zeer typisch sixties ook, waarbij de stijl de actie helpt uitbeelden en doet versterken.


Valentina

In 1965, in het prille Italiaanse tijdschrift Linus, creëert hij het warmbloedige personage dat voor dertig jaar zijn tekenwerk zal opfleuren: Valentina. Valentina Rosselli verscheen voor het eerst in het tweede nummer van het striptijdschrift Linus, als een bijrol voor de serie waarin haar vriend de hoofdrol speelde, de kunstcriticus Philip Rembrandt, alias superheld Neutron.

De eerste episode droeg de titel De Bocht van Lesmo, dat refereeerde naar een bocht in de Italiaanse Grand Prix autocircuit van Monza. Die episode werd gevolgd door nog dertig andere, die uiteindelijk gebundeld verschenen in zeven boekdelen, aangevuld door twee losse delen, la Lanterna magica (De Toverlantaarn, 1977) en Valentina pirata (Valentina piraat), de eerste Valentina in kleur. De stripserie Valentina is typerend voor Crepax doorwerkte tekenstijl, en voor de psychedelische, droomverwante verhaallijnen, doorspekt met een sterke dosis erotiek en o ja hoor, een flinke portie sm.

Het stripfiguurtje Valentina is geinspireerd door een actrice uit de periode van de stomme film: Louise Brooks, wiens trekken en kledij zorgvuldig nagetekend worden. De verhalen van Valentina zijn een bizarre mix van hersenschimmen, science fiction, fantasie, spionage en (zeker in een later stadium) erotische thema’s. De verhalen kenden een groot succes in Italië en het buitenland, vooral in Frankrijk.

Zijn naam en faam heeft inderdaad al vrij vlug de Alpen overgestoken. Vanaf 1969 wordt Guido Crepax gepubliceerd in het tijdschrift Charlie mensuel, wat bleef duren tot 1983.

Erotische en andere klassiekers uit de literatuur

Hij begint vervolgens ook klassiekers uit de erotische literatuur tot strips om te vormen:

Emmanuelle 1 en 2 (Emmanuelle Arsan),

Histoire d’O 1 en 2 (Pauline Réage),

Juliette (De Sade),

Justine (De Sade),

Venus in bont (Leopold Von Sacher-Masoch).

Nog meer klassiekers, maar dan in het fantastische genre, waarvan hij een interpretatie in stripverhaal heeft gemaakt: Doctor Jekyll en Mister Hyde in 1984 en Dracula in 1988.

Zijn laatste op literatuur gebaseerde werk, een adaptatie van de roman van Mary Shelley, Frankenstein, werd gepubliceerd in 2002.

Anita, Bianca, en de rest...

Inspiratie voor de blonde Anita vond hij bij de Anita Ekberg van Federico Fellini's film La dolce vita. Daarin speelt Anita de hoofdfiguur in een aantrekkelijk dromerig verhaal waarin ze seksule handelingen uitvoert met een TV toestel (jawel, voordat Cronenberg zijn Videodrome uitbracht).

De naam betekent “Wit” in het Italiaans, maar ondanks haar naam heeft Bianca opvallend lange zwarte lokken. Bianca verschijnt in verschillende van zijn strips, onder meer in Guido’s adaptatie van Gullivers reizen, maar ook in de verhalen van Francesca, over het leven van een studente, een beetje ongewoon in zijn oeuvre omdat er totaal geen seksuele connectie in te vinden is.

In 1977 tekende hij een avontuurlijk stripverhaal, L'uomo di Pskov (De man van Pskov), één jaar later gevolgd door L'uomo di Harlem (De man van Harlem), dat zich afspeelde in de Jazz scene van New York.

Andere bekende titels: l’ Astronef Pirate, Belinda, Salomé, Lulu, Histoire d’une Histoire, Le portrait fragmenté.

De strips van Crepax werden vertaald en uitgebracht in diverse landen, waaronder Frankrijk, Brazilië, Spanje, Duitsland, Japan, United States, Finland, Griekenland, Nederland en België.